Өч көн ял

Менә нинди икән ул диңгез! Менә нәрсә икән ул диңгез буенда ял итү! Чын микән бу хәл?

Фәния эссе комга күмелеп, рәхәтлектән изрәде. Диңгез тавышы аның колакларын иркәләде. Аңа беркем комачауламый. Башка ял итүчеләр гүя экранның теге ягында.

Шулай эшсез дә ятып була икән!

Чын микән бу хәл? Алга таба →

Ауган агач (хикәя)

Әтисен төшендә күрде Айдар.

Урман чите. Тирә-якта кайсы-кая авышкан агачлар. Кошлар сайрамый, агачлар шауламый, ниндидер сәер шомлы тынлык хөкем сөрә. Корыган агач ботаклары арасыннан, зәгыйфь кенә булып, кояш нурлары төшә. Айдар, 7-8 яшьлек малай, кырмыска оялары карап йөри. Бер ауган агач төбендә әтисе утыра. Кулында шактый таушалган китап, үзе моңсу. Алга таба →

Дөнья – куласа (хикәя)

Отпускасының беренче көнендә үк авылга кайтып төште Айсылу. Шәһәр шау-шуы тәмам ялыктырды үзен. Ярый, баш мөхәррир:«Ял һәм отпуск турында онытыгыз, кызлар. Бүрене аягы туйдырган кебек, журналистны да аягы туйдыра, – димәде бу юлы, – илһамланып, яңа көч-дәрт алып кил, яхшы ял ит», – дип калды. Алга таба →

Сагындыра авыл ипекәе (эссе)

Аллага шөкер, еш кына зарланырга яратсак та, мул тормышта яшибез: ни теләсәк, шуны ашыйбыз, шуны киябез; кайчак, булганның кадерен белмичә, ак әбиләр әйтмешли, туеп сикерәбез. Бәләбәйнең кайсы гына азык-төлек кибетенә кермә, кайсы гына базарына барма – икмәк киштәләре сыгылып тора. Шигем юк, бездә генә түгел. Республикабызның теләсә кайсы кала-саласында шулай ул. Алга таба →

Мәликә тавы (хикәя)

***

Төн уртасы. Бар тирә-як тирән йокыда. Тәрәзәдән көмеш ай яктысында әкрен генә кар яуганы күренә. Тирә-як тып-тын, бары тик күрше эте ара-тирә ялкау гына һау-һаулап куя. Дөньяның көндезге мәшәкатьләрдән, ыгы-зыгыдан, чабулаудан тәмам арып, азга гына булса да черем иткән мәле… Ә менә мине йокы алмый. Хәер, төн йоклар өчен генә түгел, ә бәлки мәңгелекнең үзе шикелле туктый белми агылган уйларың белән ялгыз калыр, чәбәләнгәннәрен тәртипкә салыр, яшәү асылы турында уйлар-уйланыр өчен дә. Алга таба →

Җыр артыннан (хикәя)

– Әннәү, дим, әннәү, кунаклар кайчан килә инде? Зөфәр абый белән Нәгыймә апа кайчан килә?..

Мич тирәсендә кайнашкан әнисенең озын күлмәге итәгеннән тарткалап, инде ничәнче мәртәбә шул сорауны бирә Әминә.

– Күз көеге булып торма әле янымда, бар, абыйларың, апайларың белән уйна, болай да эшем күп, ничек өлгерергә белмим, өстәвенә, син башымны катырасың, кунаклар килүгә, ашны өлгертәсем бар, – дип, җиңелчә шелтәләп, кызын эчке якка, туганнары янына кертеп җибәрде Җәмилә. Алга таба →

Соңгы азан (хикәя)

Мәчет манарасын күтәргәндә вафат булган Габделвафа хәзрәтнең якты истәлегенә багышлана

 

Таңнарны ярата Рәхимҗан. Таңнар аңа яңа көн тууын хәбәр итеп, киләчәккә өмет уяталар. Ә бит төн йокылары качып, таңнарны аттыра алмый изаланган чаклары да булмады түгел, булды… Бөтен барлыгы, җаны-тәне үзгәрешләргә, яңарышка сусаган иде аның. Алга таба →

«Керфекләрең белән кагыл миңа…»

Мин ул көнне бик яхшы хәтерлим.

Аның туган көне иде ул. Без беренче тапкыр бергә үткәрәчәк туган көн! Икебез дә аның телефонына килгән смс тавышына уяндык. Ул шунда ук телефонына үрелде…

Аның минут эчендә балкып киткән йөзе әле дә күз алдымда. Бөтен барлыгы белән елмая башлады: күзләре, иреннәре, калын кашлары… Йокым минут эчендә ачылды. Алга таба →

Ике елау

Җитмешкә якынлашкан, каләм тибрәтүчеләр сүзе белән әйткәндә, гомеренең көзенә ныклап аяк баскан Әнвәр абзыйны әйләнә-тирәдәгеләр гел шат күңелле итеп күрергә күнеккәннәр. Ничә карасаң, мәзәк сүз сөйләр, шаян такмак әйтер. Иң кызыгы – тыңлап торганнар көлә башлаганчы, үзе кычкырып көлеп җибәрер. Әйе, әйе, башкалар өчен ул бер кайгысы булмаган, кәеф кырылуның ни икәнен дә белмәгән ерык авызлы Әнвәр, көләч Әнвәр абый, абзый, кордаш. Әмма кеше дигәнең, башкалар өчен түгел, үзе өчен дә шундый сер дөньясы, аны һич ачып, аңлап бетерермен димә. Менә шук-шаян холыклы дигән Әнвәр абзыебыз да үз гомерендә ике мәртәбә тыелгысыз күз яшьләре белән үксеп-үксеп елады. Беркем күрмәде, беркем белмәде. Алга таба →

Сандык

Кояшлы матур язгы иртәдә, Сәмига карчык сандыгына таслап тутырылган үлемтекләрен җилләтергә ниятләде. Оешып, сөрсеп ятмасыннар әле. Үзе генә белгән төшкә – түр тәрәзә кашагасы өстендәге бүрәнә ярыгына кыстырып куелган ачкычын үрелеп алып, төсе уңган сандыгы өстенә иелде, корама япмасын дүрткә бөкләп, бер читкә алып куйды. Карчык кытыршы бармаклары белән сандык өстен сак кына сыпыргалады. Алга таба →