Караклар (шаян хикәя)

Миңлебикә әбинең тормышы тыныч һәм бер кайгы­сы да юк иде. Үз вакытында намазларын авыштырып, жаны теләгәндә чәен эчеп, көнгә бер тапкыр тавык ояла­рын капшап, үз җае белән генә яшәп ята иде әле. Кайгы көтмәгәндә килә икән. Алга таба →