Җан сөйгәне Васыйл белән никахлашканнарына шактый вакыт үтсә дә, балага уза алмады Маһирә. Баштарак артык әһәмият бирмәсә дә, соңрак күңеленә корт керде. Ирем миннән бизсә, дигән вәсвәсәле уйлары белән күпме йөргән булыр иде, көннәрдән бер көнне, юк йомышын бар итеп, кендек әбисе Васфиҗамал килеп керде. Хәл-әхвәл сорашканнан соң, йортта бүтән адәм заты булмаганлыктан файдаланып, турыдан гына кистереп әйтәсе итте.

– Синең, Маһирә бәбкәм, ир хатыны булганыңа байтак гомер үтте. Һаман шул бер килеш йөреп торасың. Бәбисез йорттан бәхет качар дигән борынгылар. Бер-бер кәсебен күреп караганың юкмы соң?

– И, Васфиҗамаләттәй, бик телим, бик көтәм дә, юк шул. Аллаһы Тәгалә насыйп итми бит әле…

– Кәсеп иткәнгә, насыйп итәрмен дигән, кызым. Каршы килмәсәң, өйрәтә дип ачуланмасаң, эшләреңне төгәллә дә, миңа киттек. Мамыклы итеп мунча яктым, эчеңне сыларбыз. Таң суы белән коендырырмын. Кырык төрле үләннән ясаган төнәтмәмне эчәрсең. Иншалла, шифасы булыр.

Кендек әбисенең сүзе беткәндә, Маһирә эшләрен төгәлләп, карчык каршына әзерләнеп килеп баскан иде инде.

Юкә мунчаласы, каен күмере, чәчәк-үлән исләреннән изрәгән мунчада Маһирәне сылады, әвәләде, мәш китерде Васфи карчык. Үзе генә белгән догаларны пышылдап, өшкерә-өшкерә имләде, таң белән җыйган сихәтле су белән коендырды. Мунча алачыгына чыгып утыргач, балчык чүлмәктә төнәтелгән үләнле сыеклыкны эчерде. Әллә эссе мунча парыннан, әллә карчыкның дәвасыннан битләре алсуланган Маһирәгә карап, кендек әбисе шөкер дип пышылдады…

Уракка төшкәннәр генә иде әле. Маһирәнең үтереп-бетереп яңа өзелгән кыяр ашыйсы килә башлады. Бәгырь төпкелендә нарасый җан яралып килгәнен күңеле сизгән хатынның бу бәхетен бөтен зурлыгы белән тоярлык чамасы да булмады. Өзелеп-өзелеп кыяр ашыйсы килә иде! Ятса-торса, басуга эшкә барса-кайтса да, күз алдында – ямь-яшел кыяр! Хатын, көмәнгә узуга, әнә шулай талымлый башлады. Авылда ник берәүдә кыяр үссен! Тәҗел кирәктә, авыл халкы яшелчәне Әтнә базарына килеп сату иткән Атамыш урыслары белән Шиншә мариларыннан ала. Тозлы кыярын-кәбестәсен дә мичкә белән алып килеп, шулар сата.

Җомганы чак көтеп җиткезде Маһирә. Үз эшләре белән базарга җыенган ире Васыйлга гозерен әйтте. Хатынының бәби көтүен бер-ике көн элек кенә чамалап, сөенеченнән кая басканын белми йөргән ир каршы килмәде.

– Ярар, алып кайтырмын, әнисе… – күзләрдән сүзләргә күчкән наз көмәнле хатынның талымлау газабын киметергә сәләтле иде.

Арыш басуыннан төшке ашка йөгерә-чаба кайтты Маһирә. Күз алдыннан ямь-яшел, сусыл кыяр китмәде. Бер телем ашаса да, күңеле булыр кебек иде. Әле урамнарына кергәнче, тыкрык башыннан ук, иренең капка төбендә атын тугарып торуын күргәч тә, эченә җылы керде – кайткан! Кыяр алып кайткан!

Чабаталар бәбкә үлән үскән сукмактан үзләре йөгерде, күлмәгенең бала итәкләре җилдә җилфердәде, толымнарындагы чәч үргечләрдә чулпылары чыңлады – Маһирә боларның берсен дә сизәр-тояр дәрәҗәдә түгел иде. Сулышы кабып кайтып кергән хатынын Васыйл гаепле кыяфәттә каршы алды…

 

Фото: https://pixabay.com/

 

Авторның хикәяләрен тулысынча журналыбызның октябрь (№10, 2019 ел) саныннан укыгыз.


Комментарий язарга